Doğru sandığım yanlışlar-herkesten özür dilerim -Uras’la tanışma

Şu an yanımda eline arabasını almış koltuğun bir ucundan diğer ucuna koşuyor…

9 ay boyunca koruma içgüdüsüyle yaşıyorsunuz. İçinizde hareketleri heyecanlandırıyor hatta çoğu defa sevdiğinizi söylüyorsunuz. Ama o büyüklerin dediği yüzünü görünce her şeyi unutuyorsun — işte bunun ne demek olduğunu o zaman anladım.

Sevdiğimi söylediğim tüm insanlar bir yana o bir yana oluyor bir anda. Düşünsenize biz de bu sevginin içinde dünyaya geldik. Size nasıl anlatayım bilemiyorum- nasıl sevildiğinizi bilin diye yazıyorum… Bu öyle bir şey ki fiziksel tüm her şeyi unutuyor ona odaklanıyorsunuz; binlerce ses içinden bir gık sesini ayırt ediyorsunuz.  Kalbiniz büyüyor, sevdikçe sevesiniz geliyor. Allah’a biraz daha yaklaşıyorsunuz..Daha nasıl anlatayım.. Aslında duygularımı çok kolay ifade ederim ama bu öyle yoğun bir duygu ki… Büyüyorsunuz , çoğalıyorsunuz.

Nasıl mı tanıştık? Ameliyathaneden odama çıkardılar. Bir geldim odamı çok güzel süslemişler ama Uras yok. Dediler ki bebek bakım odasında hemşire sen gelince getirecek bekle. Kalbim pır pır atıyor. İşte geliyor diye bir ses … Kalbim yerinden fırlıyor.. Hemşire kenarları şeffaf hastane bebek yatağını odaya getiriyor… İçinde pamuk bir oğlan; ağlıyor.  Hemen alıp göğsüme veriyor… Boynumun kokusunu alıyor …  Ah dedim sen miydin ? İçimde kıpır kıpır olan sen miydin? Ağlıyorum. Şükrediyorum. Şükrediyorum. Şükrediyorum…

O güne kadar sevdiğimi söylediğim herkesten özür dilerim. Sevmek sandığım şey aslında başka bir şeymiş; sevgi dediğim şey somutluğuna onu kucağıma almamla kavuşmuş.

Bu süreçte babalar gezegeninde ne mi oldu? Çok mutluydu. Her şey yolunda gitmişti, çok mutluydu…

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir